I'm rough you know, I'm rough..

Zo, vandaag is de dag dat ik voorlopig voor het laatst op het internet zit. En voor de eerste keer mijn blog schrijf. I know, it took me long.. Er gebeuren zo ontzettend veel dingen dat ik eigenlijk niet zo goed weet wat ik nu moet opschrijven..

Goed. Jorien, Vinnie en ik zijn 14 mei vanuit Kathmandu naar Pokhara vertrokken. Aangezien ik in Kathmandu voedselvergiftiging heb opgelopen, heb ik het hier zeer rustig aan gedaan. In Pokhara is het heel rustig, vredig en mooi. De natuur is prachtig. Omdat ik me sinds twee dagen weer goed voel vertrekken we morgen naar Annapurna Base Camp. We gaan voor ongeveer een weekje trekken en daar heb ik ontzettend veel zin in. De spulletjes zijn ingepakt, en vandaag slapen we buiten samen met onze vriend Akas. Akas zie je boven mijn blog met het rode petje. Akas (meaning sky) is de kok/bediener van het restaurantje waar wij veelal onze ontbijtjes enzo nuttigen. Het is een hele lieve jongen met een zwaar verleden achter de rug, een moeilijk heden waar hij het beste van probeert te maken en hopelijk een betere toekomst! Meer over Akas volgt binnenkort, want we willen deze jongen helpen. Toen Jorien en ik laatst weer gingen eten bij Akas, kwam hij bij ons zitten en vroegen we waar hij eigenlijk slaapt. Hij draaide z'n hoofd kort een kwartslag naar de zijkant en zo begrepen we dat hij buiten in de tuin slaapt. Daar waar de gasten komen eten.. Auch, die kwam hard aan. Oh en waar douche je dan? In the lake.. We hebben besloten dat we vanavond met hem buiten gaan slapen om het hem wat gezelliger te maken.

Maar goed. Waar slaat de titel van dit verhaal op? Ik wilde een verhaal met jullie delen dat een hele tijd terug is gebeurd in Kathmandu. Dit is me echt goed bijgebleven en ik was die dag ook echt even mezelf niet.

De dag begon, en Jorien en ik gingen naar een restaurantje (echt een hutje!) dat ons was aangeraden door een nederlande jongen Harmen die we die dag daarvoor hadden uitgezwaaid. Het was goedkoop en bovendien nog te kanen ook. Daar kwamen we binnen, alleen maar locals inside en ze wilde ons maar al te graag ontvangen. Er werden plekjes voor ons vrijgemaakt en daar bestelde ik klotenoodels waar ik uiteindelijk 2 weken ziek van ben geweest. Nu heb ik een trauma voor noodels.. Zielig he? Veelal mannen zaten daar en probeerden ons over te halen om een wat van die alcohol te nemen die zij dronken. Nee, we drinken niet bleven we maar herhalen. Een man van 45 wilde met me trouwen en kon vrij goed dansen. We maakten ze wijs dat we lesbisch zijn. Toen vroegen ze naar hoe we dan gemeenschap hebben. Ik zei dat ieder huwelijk zijn geheimen kent. Zo ook het onze. =D

Wij zaten te eten en te lachen, een mannetje met een snaarinstrument kwam binnen en begon prachtig te spelen. De mannen gingen zingen en die ouwe vent ging voor me dansen en vroeg me ten dans. Daar kwam ik gelukkig onderuit! Vervolgens vroeg het mannetje of we het instrument wilden kopen. We bedankten hem en hij ging weg. Toen kwam er een jongeman binnen met een zwaaaaare energie. Hij zag Jorien zitten en groette haar demonstratief door met zijn handpalmen op elkaar tegen z'n borst te leggen en 'Namaste' uit te spreken naar haar persoonlijk. Ze antwoordde likewise. De hele tent viel stil. Het leek wel of iedereen als de dood was voor deze jongeman. Zijn onderarmen zaten onder de littekens en er was een stukje uit z'n oor. Hij kwam tegenover ons zitten en de mannen keken vies naar hem. Een aantal van hen verliet zelfs de tent. Hij begon te zeggen; I'm rough you know, I'm rough.. Jorien en ik dachten; gast, doe rustig doe niet stoer en ga zitten. Dus hij ging tegenover ons zitten. Mij waren per abuis twee porties noodels gegeven, dus ik gaf de extra portie aan hem en hij at het gretig op. Hij straalde ontzettend veel agressiviteit uit en Jorien moest op het begin niets van hem weten. Ik was wel benieuwd naar z'n verhaal en hij vertelde over z'n leven. Hij noemde zichzelf Baba en was 39 jaar oud. Iedereen in de straten van Kathmandu kende hem en wel als 'one shot down' . 'I only beat once'. Oke, hier probeerden we een beetje doorheen te luisteren. Zijn vader is toen hij klein was doodgeschoten waarna zijn moeder zich heeft opgehangen. Zijn zus is paralised en zit een tehuis. Zelf kwam hij nogal over alsof hij veel had gezopen. Er schoof een jong meisje aan van onze leeftijd. This is my wife, zei hij. Een stil verlegen meisje van 20 jaar jong. Jorien en ik probeerden haar op haar gemak te stellen. Maar ze durfde niks te zeggen.. Baba vertelde dat hij vroeger veel heeft gevochten, ook gedurende straatgevechten. Vandaag die littekens. Jorien en ik hadden besloten dat we die dag naar de Ciwec clinic zouden gaan want Jorien was al een tijdje niet zo lekker. We zeiden dat we moesten gaan, omdat we naar Ciwec moeten. Hij zei dat hij wist waar het was en ons de weg kon wijzen. Ja graag, dat zou fijn zijn. Dus liepen we met z'n viertjes richting Ciwec. Jorien, Baba, zijn vrouw en ik. Hij was blij dat hij ons had leren kennen en op een gegeven moment hadden we een behoorlijke klik. Jorien liep achteraan met z'n vrouw, en ik liep samen met Baba. We kletsten onderweg over van alles. Toen ik bijna struikelde pakte hij m'n hand vast met onze vingers in elkaar en zo liepen we over straat.. Ik merkte dat ook hij z'n zachte kant had en in wezen een goed persoon is. We arriveerden in Ciwec clinic en daar gingen we zitten in de wachtkamer. Jorien vulde een aantal formulieren in en Baba zei; You know, I am shy to talk to you because you really look like my sister and I don't want to talk to her when I'm drunk. Toen ik even naar het toilet ging en terugkwam zei hij; My wife just said to me when you were away; she has the same eyes as your sister. Ik was geraakt door deze woorden. Hij vertrouwde me toe dat zijn vrouw al 2 dagen niks te eten had en dat ze nu een aantal maanden zwanger is van hem. Ik vroeg hem waarom hij dan dat eten dat ik hem gaf niet aan haar gaf. Brutale vraag, maar ik kon het niet laten. Hij zei iets in de richting van; she only likes real nepali food. Whatever. Dus we zaten en we spraken af en toe. Toen hoorde ik twee russische vrouwen met elkaar praten in de wachtkamer. Ze waren verontwaardigd dat ze wel 4 uur moesten wachten totdat ze werden geholpen. Ik zei tegen Jorien dat het nog wel even kon duren totdat ze aan de beurt zou zijn, omdat anderen mensen blijkbaar ook een hele tijd moesten wachten. Ze zei tegen Baba dat ze echt niet op ons hoefden te wachten, omdat het blijkbaar nog wel 4 uur kon duren. Wat er toen gebeurde was het volgende: Baba stond ineens op. Bam. Loopt af op de balie en slaat met gebalde vuisten op de balie. 'I want a doctor NOW. My sister is in pain. Do you know what pain is? I want it NOW!' De hele wachtkamer op z'n hoede. Iedereen luisterde en huiverde. Wat gebeurde hier? Jorien zat naast me en mompelt; Oh nee, wat doet ie nu.. Ze staat op en loopt naar de balie om hem te kalmeren; It's alright baba, it's alright. I can wait. Sit down please. Hij negeert haar. Hij verheft z'n stem. Er staat een Amerikaan aan de balie. Hij begint tegen de Amerikaan uit te vallen. 'Do you know what pain is? Do you know?' De Amerikaan houdt z'n handen voor z'n hoofd, gebarend dat hij er niks mee te maken heeft en dat baba hem met rust moet laten. Baba straalde uit alsof hij hem even een behoorlijke klap zou verkopen. Jorien vroeg of ze hem even buiten kon spreken. Ze nam hem mee naar buiten en ik zat nog in de wachtkamer naast z'n vrouw. Die zei niets, was stil zoals altijd, maar straalde veel schaamte uit. Op een gegeven moment kwam Jorien weer binnen, zonder Baba. Zijn vrouw ging ook naar buiten en we dachten dat ze weg gingen. Vervolgens komt Baba weer binnen en gaat nog agressiever verder. Ik loop naar hem toe en zeg; Baba, it's alright. She can wait. Sit down please. En ineens slaat die hele liefde van net om in iets geheel anders. 'Who are you? I don't know you!' Oke wtf, ik was even met stomheid geslagen en besloot niet verder te gaan bij zo'n onvoorspelbaar persoon. Hij zei tegen het personeel: 'I give you five minutes to get a doctor for my sister. Five minutes' . Hij knakte z'n knokkels, en ging zitten. Binnen 2 minuten kwam er een dokter die Jorien kwam ophalen en ik ging mee naar de behandelkamer. Voortdurend zat ik te denken wat onze volgende stap zou zijn. Zou hij nog in de wachtkwamer zitten als we terugkomen? Wat doen we? Toen de dokter klaar was en een aantal medicijnen had voorgeschreven, gingen we terug naar de wachtkamer om te betalen. Daar zaten baba en zijn vrouw nogsteeds. Baba sliep (vaste slaap, door de alcohol denk ik). We deden alles zo zachtjes mogelijk. We zwaaiden naar z'n vrouw en zijn zachtjes ontsnapt uit de kliniek.

Zo dat was een behoorlijke ervaring.. Vooral omdat we zo dicht bij hem kwamen, hij liet ons echt toe. En dan zie je ineens een ander persoon voor je die je vertelt dat hij je niet kent. Een aantal dagen later toen we 's avonds over straat liepen zagen we ze weer. Ze stonden voor een club, allebei huilend, en Baba verwond. We vroegen ons af wat daar was gebeurd.. Vooral hadden we op dat moment medelijden met z'n vrouw. We hebben het gevoel dat hij ook met haar agressief is.. Moeilijk om dat zo te zien.

Tot zover,

M

JOEPIE

Namaste! (Ik groet het licht in jullie)

De blog is aangemaakt. Binnenkort zal ik er mijn eerste verhaaltje op plaatsen met een aantal kiekjes erbij.

Veel liefde,

M